mende ııkıcamm

artık biz ne yaparsak oda yapmak istiyor. önceden de kendince taklit çalışmaları vardı ama bu sefer diline de vurdu...


ben mutfakta elimi ne zaman lavabonun altına soksam hemen ''mende ıkıcam'' diyor bizim küçük hanım. abdest aldığımızı görmesin hemen orda bitiyor ''elii ıkaa'' diye söylenmeye başlıyor.. mende otucam, mende inniii(incem), mende iicem(yicem), duyduğumda hayrete düştüğüm daha ne sözleri var da şimdi hatırıma gelmiyor. babasıyla duyunca önce birbirimize bakıp hayret ve mutluluğumuzu paylaşıyoruz göz göze sonra da bıcır hanımı öpücük yağmuruna tutuyoruz.

bir de şu sıralar beni babasıyla paylaşmak istemiyor. onu işe uğurlarken hemen aramıza giriyor. yanyana oturunca hemen kucağıma gelip türlü şirinliklerle kendini sevdiriyor. hele birlikte kitap okurken aramıza girip kitabı kendi kucağına istiyor ve mende okucam diyor. sayfaları karıştırıp cıbır bıcır bişeyler diyerek mutlu oluyor.

bizim küçük prensesin yeme probleminden bahsetmiştim ilk yazılarımda. gelen tavsiyeler üzerine ısrar etmemeyi öğrendim. ama zeyenp kendi bebeğini beslerken ısrardan vazgeçmiyor. dün o kendi kendine oynarken kulak misafiri oldum. bebğini kucağına aldı. elinde fincanı vardı ve iç iç diyordu bebeğine. o da içmemiş olacak ki attı onu yere.. babası da aynı kareye takılmış olmalı gözler hemen bana döndü. ' sen öylemi yapıyosun içmeyince!! ' şimdiye hiç yapmadığım bişeydi ama nasıl oldu da bunu kurguladı zeynep bilemiyorum. bu çocuklar insanın üzerine cani anne imajı bile yapıştırabiliyor böyle..

çocuk deyince bu farkı anladım. artık küçük kızım bebeklikten oldukça uzaklaştı. artık bi birey ve çocuk. baksanıza kendi isteklerini bile dile getirmeye başladı. kıyafet seçimi yapmaya bile başladı.. saçlarını toplayınca veya tarayınca hemen koşup babasının önünde salınmaya başlıyor. pijamalarını çıkarıp günlük kıyafetlerini giyince gidip terliklerini buluyor ve daha havalı geziyor.. birde terkiklerini çıplak ayakla giymek daha çok hoşuna gidiyor.



ne de hızlı büyüyor artık.. hızına yetişmek pek kolay değil.