anne deedii

bugün işteydim. zeynep heryerde beni aramış. yorganı çekip altından beni bulucanı sanmış bebeğim. babasının anlattığına göre sonra hep birlikte (babaanne, baba, dede ve zeynep) ben yokum diye ağlamışlar :P maksat beni yumuşatmak tamam o zaman artık gitmiim dedirtmek.. ama pes etmek yok. tam eve gelirken canım bana bunları anlatıyordu, telefonum çaldı. arayan eski bi arkadaşımdı. zeynepten 1 yaş büyük kızı.. kendisi de 5 ay önce işe başlamış. ve kızını annesinin yanına samsuna göndermiş. arkadaşım istanbulda... sık sık geliyordur annen dedim. ayrılınca çocuk çok etkileniyormuş. o yüzden sıkta görüşemiyorlarmış. neyse canımın içi bunları duyunca bi daha söz etmedi zeynep ağladı falan diye.. sağolasın yeşimcim. tam vaktinde aradın :))

sabahnurun ve diğer arkadaşların sitesinde bi ebelemedir gidiyo. ya biri bana anlatabilir mi bunu.. konu çok güzel. ama ben fransız kaldım. belki firdevs bana yardımcı olur :)


tüm günün acısını yemekten sonra çıkardık minik fındığımla.. hep oyun oynayalım, gözüm hep onda olsun istiyo.. sırf dikkat çekmek için orta sehpanın üstüne çıkıyo.. hemde cam sehpa.. bişey olacak diye ödüm kopuyo ama tepki verirsem oyun zannedip tekrar edecek diye hiç farkında değilmiş gibi yapıyorum. ama o kadar zorki yüreğim ağzımda...

bu akşam annem aradı.. uzun denebilececk bi komuşmanın içinde kızımın bana yaptıklarını duyunca annanesi kocaman öpmek sımsıkı sarmak istedi biricik torununu... ama ne mümkün... aramızda yollar... ayaklarım ıslaktı annem aramadan önce o nedenle çorap giymemiştim... sonra konuşmaya daldık falan derken, zeynep elinde çoraplarımla geldi.. anne üşşüüü, anne üşşüü... bir çift giydirdi ama yetmedi.. gitti bi tek daha getirdi.. baktı babasında da yok.. baba üşşüüü... onada giydirdi çorapları vesselam. zeynep çok sıkıntılı bi çocuk. hemen sıcaklıyo ve üstünde ne varsa çıkarmak istiyo.. ilk çıkarttığı da çorapları oluyo. bende onun çıplak ayaklarına dokunup '' hhiii eyvaaahh bak ayakların üşümüş hadi giyelim çorabını diyorum.. sonra da roller değişiyo tabii..


dün zeyneple kalabalık bi arkadaş toplantısındaydık. zeynepten bir iki yaş büyük iki ablası vardı orda.. ama o ikisi kızımı sıkıştırıp ağlattılar.. zaten bizimki kendi yaşıtlarıyla oynamayı sevmiyo, bi de ablalarından bu darbeyi yiyince artık biraz daha zorlaşacak kendi yaşıtlarına alışması..


hakan abimiz ödev yaptıkça bizimkinide bi kalem aşkı aldı yürüdü.. durmadan yazıyo maaşallah.. sabah kalkıyo ilk iş eline kalem kitap alıp başlıyo yazmaya.. sanki gece ödev yetiştirememiş... aralarında yedi yaş var nerdeyse kendini onunla bir tutuyo.. bu arada hakanın annesi ümrede olduğu için babaannemiz bakıyo onlara. Zeynebede gün doğuyo tabi..

hakanla oynarken bebeklerini, bebek arabasını, çay takımlarını falan unuttu.. artık gözde oyuncaklar top, balon, satranç piyonları, hayvanlar...ve arabalar.. naapalım onlardan da gönlü geçsin hanım kızımızın bakalım.

ve artık merdiven çıkabiliyor minik prenses.. ama henüz inemiyo.. bunu keşfettiğm ilk gün kalbim duracaktı..
ben evdeydim, zeynep hakanlarla birlikte alt katta babaannesinde.. giriş kat olduğundan ve ayrı bir kapı daha olduğundan dışarı açılan kapıyı tam kapatmaz kayınvalidem. maksat biz rahat edelim.. ama artık bitti. .. kapıyı açık bulan zıpır annesinin yanına gitmek ister. şimdiye kadar denememiş olsada şimdi tam vaktidir diye düşünür heralde sanırsam :) merdivenler çıplak mermer ek bilgi olarak.. yani halı falan kaplı olsa yine iyi.. bende gayet normal bi bakiim bizim yaramaz babaannesini üzüyormu diye açtım kapıyı.. ne göriiim. tam yarıda bizim fındık. çığlık atsam koşsam kesin panikleyip dönücek düşücek.. sakin sakin ''bekle kızım geliyorum'' telkinleriyle nasıl inip kucakladım... sanki kaç yıldır ilk defa kucaklıyormuş gibi.. uzun bi sürede atamadım üstümden o korkuyu.. babaannesine anlatınca olanları kapı hakkındaki kesin karar verildi.. hep kapalı ama üstünde anahtar olcak..